Genellikle lise caglarinda yogun olarak yasanan bu hayal kirikligi ilerleyen yaslarda, belli donemlerde gorulebilir. Ama en kacinilmaz ve yogun yasanilani lise yillarindakidir. Okuldan cikarsin. Tum gun binbir geyik muhabeti yapip yorgun bir sekilde eve girersin. Evde kimse yoktur. Atarsin cantayi/defteri yere. ( Birazdan kendisini bekleyen hayal kirikligi ile karsilasacak kisiler genellikle canta degil sadece rulo yapilmis telli harita method defteri kullanirlar) Elini yuzunu bi yikarsin. Sonra direkt buzdolabina saldirilar baslar. Oncelikle alt bolum acilir. Soyle bir suzulur. Gecen aksam yemeginden kalan, sisenin yarisinin biraz altinda kalmis kola sevindirir genc bunyeyi. Sonra buzlugu acarsin. Ve.... Ve... Iste ordadir..
Algida dondurma kutusu.. Karamelli.. Bir sevincle atarsin elini.. Ve iste o her seferinde yedigin kazigi yine yersin.. Icindeki, annenin koydugu tereyagi tum planlari, sevincleri, kipir kipir olan icini yerle bir eder. Daha kac sefer bu hayal kirikligini yasayacagini dusunursun. Icinden ettigin minik bir kufurle yarimin biraz altindaki kolani alirsin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder